سالهاست می دونم خیلی خوب می فهمن .... و خوب می فهمن که ما تصور می کنیم نفهمن!

چند روز رییس ستاد بحران که به قول مولانا از قیاسش خنده آمد خلق را کو چو خود پنداشت صاحب دلق را، تا آن ضرب المثلی که درباره این آقا نجار صدق می کند که کافر همه را به کیش خود پندارد، درباره راههای مقابله با زلزله تهران گفت: مردم تهران خونه های پدری تو دهات رو نگاه دارن که بعد زلزله جایی برای اسکان داشته باشن.
نتیجه منطقی: من از دهات اومدم اما آی کیوم خوب بود خودم استاندار کرمان و بعد هم رییس ستاد بحران کشور شدم و کلن خانواده خودم و عموم هر کدوم یه سمت گرفتن مث ممدمون که یه مدت وزیر بود.
پ.ن: البته بارها گفته ام دهاتی بودن به جغرافیا نیست به تفکر است چه بسا کسانی همچو این آقای خود تهرانی پندار که پایتخت نشین باشند اما از لحاظ تفکری ، اندیشه ای پلشت داشته باشند مثل آن یکی آقا که وقتی رییس سازمان محیط زیست نبود می گفت برای محیط زیست می توان ال کرد و بل کرد و حالا می گوید دست به دعا باید برداشت فقط همین.

ماجرا از زاویه ای دیگر:
در این آش که انقدر شور شده که آشپزش هم می داند و به روی خودش نمی آورد... وزیر کار بر عکس نجار اصولگرا ، اصلاح طلب دو آتشه گفت: باران کم بارید نصف سال قبل و خیلی کمتر از ده ساله گذشته ..و خشکسالی کامل در راه است.
و سپس راهکار دادند: باید برای مقابله با خشکسالی قبول کنیم در کشوری خشکسال زندگی می کنیم و همچون پدرانمان زندگی کنیم و از آب بهره ببریم.
پ.ن: آن عمه بنده بود که قنات ها را خشکاند در حرکتی جهادی طی این چهل سال با موتور برقی افتاد به جان آب های زیرزمینی ... هر جا رسید سد زد که آب به خانه خاله اش که تو روستا بود راحت برسد بدون در نظرگرفتن عواقبش یرای حتی ده بغلی ... و حالا هر روز یک خبر هست از فرونشست یک دشت ... هر روز یک خبر هست از دریاچه ها و رودهایی که دیگر نیستند... از صیادانی که آثار تور و قایقشان در کویر! رها شده ...
زاویه سوم:
می گویند چو دزدی با چراغ آید گزیده تر برد کالا.
من فکر نمی کنم بحث کالای گزیده و ناگزیده باشد.
معمولن دزدایی که راحت کارشون رو می کنن و ابایی هم ندارن که یه دنیا بدونن دزدن ... آدم هایی با دوران کودکی فرومایه و پست بوده اند که وقاحت همراه با پاچه خاری به جایی رساندتشان که می خواهند هر آنچه هست را ببرند و آنچه می ماند چون در دیگ آنها نمی جوشد .... سر سگ باشد!!!
پ.ن: خسته ام خسته.

نسترن رها ...